Langzamerhand begint er iets als gamification te ontstaan, ziet Peter Driessen, en dat komt hem als directeur van een gamebedrijf natuurlijk niet slecht uit. “Van steeds meer dagelijkse activiteiten zou je nu een game kunnen maken.” Zelfs aan iets basaals als tandenpoetsen kun je een spelelement toevoegen. “Door een chip te plaatsen in een tandenborstel, kunnen kinderen binnen een sociaal netwerk zien wie het beste zijn tanden poetst.”

Dit terwijl Peter Driessen work and play zelf gescheiden lijkt te houden. Op z’n tijd een lolletje is prima, maar niet als er gewerkt moet worden. “Ja, ik speel zelf ook wel eens een game, maar dan wel buiten kantooruren.”

Die instelling uit zich ook bij de lunch: het moet vooral praktisch en zakelijk blijven. We schuiven aan in café Rex in Hilversum, handig om de hoek van het Spil Games-kantoor. Het scheelt hem tijd. Tijd die hij anders zou besteden aan het uitbouwen van zijn imperium.

Spil Games heeft nu met de verschillende, op de lokale markt afgestemde portals, 130 miljoen unieke bezoekers per maand. Je zou denken dat de verkoop daarvan een aardig zakcentje zou moeten opleveren. Aan wie zou hij zijn levenswerk willen verkopen? Dat blijkt een lastige vraag die Driessen eigenlijk niet wil beantwoorden. Hij wil zijn bedrijf helemaal niet verkopen. Maar na wat aandringen zegt hij: “Het zou iemand moeten zijn die de synergie ziet. Dan praat je waarschijnlijk over een wereldwijde ontwikkelaar van games. Bedrijven die content maken, zijn altijd op zoek naar de gebruiker. Daar ligt dus de synergie met onze platformen, voor een grote uitgever van games.” Maar hij heeft zelf nog genoeg plannen, laat hij snel weten. “Ik wil Spil Games liever laten groeien dan verkopen. Dat laatste zie ik nog niet gebeuren.”

Driessen ziet wel mogelijkheden voor samenwerkingen. “Meisjes kunnen bijvoorbeeld in een game kleren ontwerpen en deze in de echte wereld bestellen. Daar kun je een prima verband zien met bijvoorbeeld Wehkamp.”

De sociale verbanden die we zo goed kennen van Facebook en Hyves, komen inmiddels ook in de gamingplatforms van Spil Games terug. “Dat betekent dat de gebruiker een profiel heeft en bijvoorbeeld berichten kan achterlaten op de muur van een andere speler.”

De sociale omgeving is begin deze maand uitgerold voor de drie doelgroepen die het bedrijf kent: meisjes tussen 9 en 13, tieners tussen 10 en 15 en moeders. Dat zijn de groepen die de casual games van Spil Games spelen. Per land worden de verschillende portalen aan de lokale taal aangepast. Dat blijft bij de sociale platforms ook het geval. Volgens Driessen willen de gamers het liefst binnen hun eigen community spelen en daarbij in hun eigen taal communiceren. “Er is bij onze gebruikers weinig behoefte om over de grens te kijken.”

Spil Games werd opgericht in 2001. De eerst stap naar games was echter pas in 2004. “Wat we in eerste instantie voor ogen hadden, was een community voor scholieren waar we content voor wilden verzamelen.” Al snel bestond de content voor een groot deel uit spelletjes. Dat is langzaam geëvalueerd naar onze casual gaming-platforms. Al was dat toen nog zonder community.” Eigenlijk is Spil Games nu weer terug waar het ooit begon.

Dat het zo’n succes zou worden, had Driessen niet verwacht. Pas ergens eind 2005 begon het te dagen: “Toen we in andere landen lokale domeinnamen kochten, zagen we daar ook een explosieve groei. Toen bedacht ik dat dit wel eens een wereldwijd succes zou kunnen worden.”

Hoewel Spil Games een goede omzet zegt te hebben – exacte cijfers wil Driessen niet geven – komt het grote geld niet bij adverteerders vandaan. “De groei zit in user monetization. Gebruikers die binnen een game een item kopen.” Vorig jaar leverde dit nog geen inkomsten op, dit jaar verwacht Driessen dat het minstens 30 procent van de omzet zal zijn.

Binnen een sociaal gaming-platform kan de gebruiker zijn vrienden natuurlijk ook dingen cadeau doen. “Er zijn veel extra mogelijkheden die het leuker maken voor de gebruiker om terug te komen.”

Toch beweert Driessen dat het niet allemaal om het geld gaat. “Dan zou ik hier niet mee door willen gaan.” Hij zegt zelf graag op een speelse manier bij te willen dragen aan de ontwikkeling van kinderen, door middel van educatieve games. “Ik heb niet het doel om met elke game-item sales te genereren.” Bedoeld of niet, het succes van sociale games op Facebook belooft in elk geval een zonnige toekomst voor deze Hilversumse speler.

Bron: Emerce.nl, 11 maart 2011

Het hele leven wordt een game is a post from Spelmakers.web-log.nl.

Mensen die zich verder willen ontwikkelen in het werk hebben vaak zelf al eens nagedacht over wat ze willen en wat hun kwaliteiten zijn. Coach Jenny Kieskamp is daarom juist enthousiast over de originele vragen en opdrachten die bij het spel horen. “Met deze aanpak krijgen mensen nieuwe inzichten in hun interesses en mogelijkheden, heel verhelderend. Daarnaast geeft het spel concrete aanwijzingen over hoe je je droombaan kunt verwezenlijken.”

Het loopbaanspel wordt in een groep van maximaal 4 personen gespeeld onder begeleiding van een ervaren coach. De workshop is geschikt voor iedereen die nieuwsgierig is naar de volgende stap in zijn of haar loopbaan.

Meer informatie over de workshop loopbaanontwikkeling staat op www.maan.nu of bel 0317-460503.

Bron: DeWeekKrant.nl, 13 maart 2011

Workshop ‘Spelen met talenten’ is a post from Spelmakers.web-log.nl.

Uit het rapport Garages in Beeld dat de Arbeidsinspectie eind december 2010 publiceerde, blijkt dat er op het vlak van veilig en gezond werken in garages nog veel winst te behalen is. Ongekeurde hefbruggen, machines die kunnen omvallen en ontploffingsgevaar bij het oppompen van banden zorgen regelmatig voor onveilige werkomstandigheden.

De Arbeidsinspectie is tijdens de AutovakRAI, van 28 tot 31 maart 2011, te vinden in de stand van de RAI-vereniging. Bezoekers van de vakbeurs kunnen de Virtuele Garage hier uittesten, een animatie waarin de meest voorkomende arbeidsrisico’s in garages te zien zijn. Naast gevaren, krijgen de monteurs ook werkbare suggesties ter verbetering op het scherm.

Ondanks dat er nog veel mis is in de branche, zijn er ook verbetering doorgevoerd, zoals afgesproken in het arboconvenant van 2006. Garages besteden nu meer aandacht aan de werkomstandigheden van de monteurs. Er is veel geïnvesteerd in tilhulpmiddelen en steeds meer garages namen maatregelen tegen de kankerverwekkende uitstoot van dieselmotoren.

De Virtuele Grage is na de vakbeurs, vanaf eind maart 2011, ook te vinden op de site van de Arbeidsinspectie: www.arbeidsinspectie.nl.

Bron: Personeelsnet.nl, 28 februari 2011

Monteurs kunnen met game arbogevaar checken is a post from Spelmakers.web-log.nl.

Brandschoon is de flat van de Amerikaanse gamedeskundige Jane McGonigal (34). Als haar man Kiyash ook maar vermoedt dat zij op een ochtend de badkamer wil poetsen, sluipt hij eerder uit bed om haar vóór te zijn. Jane weet dat ze alleen nog snel en stiekem de badkamer een beurt kan geven, en het geeft een kick als dat lukt. Niet dat schoonmaken hun hobby is, maar die rotklus is goed voor honderd virtuele goudstukken – het hoogst haalbare.

Jane en Kiyash spelen op de 41ste verdieping van hun wolkenkrabber al ruim een jaar het gratis online spel Chore Wars. Hun appartement heet Land of the 41st Floor Ninjas, hun huishoudklussen zijn adventures. Ze hebben zelfgekozen benamingen ('schone kleren toveren') en spelregels voor hun Klussenoorlog op de spelsite ingevuld. De goudstukken vertalen ze in voorrechten. Wie de muziek mag kiezen tijdens een lange autorit, bijvoorbeeld.

Ze mag privé de ninja spelen, McGonigal is niet infantiel. Ze is op gaming gepromoveerd binnen de discipline Performance Studies (een kruising tussen psychologie en dramaturgie) aan de Berkeley-universiteit. Bovendien heeft ze een reeks digitale en analoge spellen op haar naam, pioniert ze met een eigen gamebedrijf en is ze directeur Game Research and Development aan het Californische Institute for the Future. Sinds het blad Technology Review van het Amerikaanse wetenschapsbolwerk MIT haar in 2006 uitriep tot een van 's werelds 'top innovators' onder de 35 jaar is ze ook een veelgevraagd adviseur en spreker.

Deze maand debuteerde de spellendeskundige met haar grote credo Reality is Broken, voorzien van de hyper-Amerikaanse ondertitel Why games make us better and how they can change the world. Ze snijdt een gevoelig onderwerp aan. Tv-spellen, live rollenspellen en computergames overspoelen de planeet. Haar eigen land telt 183 miljoen actieve (minimaal 13 uur per week) computergamers (60 procent van de bevolking), op de voet gevolgd door Japan (60 miljoen, 48 procent). China (200 miljoen, 16 procent) en India (105 miljoen, 10 procent) zijn snelle stijgers, terwijl Europa wat trager volgt met 66 miljoen (9 procent).

Alleen al het razendpopulaire World of Warcraft, een rijkgeschakeerde fantasy-game waarin spelers hun avatar (een fictief alter ego) via allerlei opdrachten sterker en beter maken, slorpt elke dag dertig miljoen mensuren op, over alle continenten heen. Is dit escapisme, sektarisme, of simpelweg tijdverspilling?

Of zit het nog anders? Zien we hier de doorgeëvolueerde homo ludens van de historicus Johan Huizinga?

De historicus Johan Huizinga pleitte kort voor de Tweede Wereldoorlog in zijn klassieker Homo ludens (onlangs heruitgegeven) voor het 'ernstige' spel als ultieme beschavingsvorm. 'In de regels houdt de cultuur haar vormen in conditie', schreef hij, zen 'het spel bevestigt, in de hoogste zin, dat wij meer zijn dan enkel redelijke wezens. (…) Spelers zijn overtuigd van het heil van hun cultus.' Met riten en in vermomming kan de mens 'een hogere orde activeren'. Huizinga's woorden klinken verbluffend profetisch: 'Hij 'is' een ander wezen!'

McGonigal zit op de lijn van Huizinga. Spellen, en computerspellen in het bijzonder, fungeren in haar ogen als zingeving: ze zijn een betere versie van de gemankeerde realiteit. 'Spellen vervullen een belangrijke behoefte (. . .) Gaming communities stellen hun collectieve doelen steeds hoger en verlangen naar een groter verhaal.'

Ze benoemt vier eigenschappen die ieder spel, digitaal of niet, definiëren. Spellen bieden een gevoel voor richting, de regels prikkelen het strategisch denkvermogen en soms ook de creativiteit, en het vrijwillige karakter geeft spelers een prettig en veilig gevoel. De puntentelling ten slotte, of een ander feedback-systeem, voedt de hoop op succes.

Dat juist digitale spellen zo verslavend zijn, verklaart de speldeskundige uit de intensieve en vaak meervoudige feedback. 'Je voelt hoe snel het spel reageert op je prestaties (. . .). In een goede game speel je altijd op de uiterste rand van wat je kunt (. . .). Als je eraf valt, wil je direct opnieuw beginnen, want niets is zo boeiend als werken op de top van je vermogen.'

Games roepen daarmee een flow op, die gelukzalige staat van mensen die volledig in hun werk opgaan. Gamen ís immers ook keihard werken, betoogt de auteur. Dat de jongste generatie Amerikanen bij zijn highschool-diploma vaak al evenveel uren game- als schoolervaring heeft (tienduizend) ziet ze als een opsteker. Verwijzend naar onderzoeker Malcolm Gladwell, die tienduizend uur als ondergrens ontdekte voor meesterschap in elke discipline: 'ze zijn experts in concentratie en probleemoplossing'. Van de gamers verricht 70 procent bovendien online teamwork, aldus de auteur, met een hoog niveau van onderling vertrouwen en loyaliteit.

Om die expertise gaat het McGonigal. Haar eigen queeste, die ze inmiddels deelt met honderden getalenteerde geestverwanten, is de snelgroeiende gamecapaciteit in de wereld te benutten voor het echte, zo imperfecte leven. Dat kan met Alternate Reality Games, die een brug slaan van de computer naar de realiteit. Voor alledaagse kwesties experimenteerde ze onder andere met games om herstel na ziekte te bevorderen (SuperBetter.org), eenzaamheid te bestrijden (Bounce, nog in ontwikkeling) en de sfeer op straat te verbeteren (cruelgame.com). Anderen maakten spellen om energie te besparen (lostjoules.com) of kleine hulpacties te organiseren (sparked.com).

Speltechnieken inzetten voor acties, therapie of training is niet nieuw, maar de fabelachtige online-component ervan is dat wel. Afstand en tijd worden overbrugd, elk publiek kan meespelen, en er zijn eindeloos veel contacten, kruisverbanden en beloningen mogelijk.

McGonigal heeft daarom grotere ambities: ze wil met online-gamers de energie-, voedsel- en klimaatcrises te lijf. Aanhakend bij de trotse kwalificatie 'epic win' waarmee gamers een superprestatie aanduiden, stelt ze dat de wereld gebaat zou zijn bij meer 'epic wins'. Uitvoerig beschrijft ze massaspelen die sociale verbondenheid zullen creëeren, 'god games' waarin gewone stervelingen met ideeën de wereld kunnen verbeteren, en 'forecasting games' die via een dwingend toekomstscenario oplossingen uitlokken van individuen. Zoals haar eigen creatie Superstruct (superstructgame.org), waarmee mensen zichzelf katapulteren naar 2019.

Reality is Broken heeft als manifest de kracht van een goed doortimmerd spel. Het geeft zicht op de fenomenale creatieve en technische gelaagdheid van games en maakt op een overtuigende manier duidelijk dat de digitale speltechnologie kan bijdragen aan heroïsche prestaties in de fysieke wereld.

Wel lijdt het vertoog aan tunnelvisie. Gameverslaving ('meer dan twintig uur per week is ongezond') redeneert de auteur weg met het argument dat de spelindustrie gebaat is bij levenslang gezonde gamers en inmiddels werkt aan ingebouwde rustpauzes.

Geen woord wijdt McGonigal aan het feit dat diezelfde miljardenindustrie met zijn flinterdunne communities en eindeloos veel nieuwe spelversies toch eerder korte-termijnwinst najaagt dan spelerswelzijn. En hoe sociaal zijn community-gamers echt? Het klinische online teamwork is gespeend van de 'ruis' die bij persoonlijk contact hoort. Het is nog maar de vraag of het hoge onderlinge vertrouwen dat tussen gamers bestaat overdraagbaar is op de fysieke wereld.

De digitale speelwoede kon Huizinga niet voorzien. Hij baseerde zich op maatschappijbrede, verbindende religies en politieke rituelen die 'de komedie van het leven vormgeven'. Daarbij vroeg hij aandacht voor het onderscheid tussen spelen en gespeeld worden, een onderscheid dat in computergames juist vaak vervaagt.

McGonigal negeert de manipulatieve en pseudo-sociale aspecten van games. Maar zij wijst, en dat is helemaal in Huizinga's geest, een verrassend speelse weg naar serieus engagement.

Bron: De Volkskrant, 12 februari 2011

Gamers gaan de wereld redden is a post from Spelmakers.web-log.nl.

Zo'n 15% van de inwoners van ons land heeft een beperking. Mensen zonder beperking staan vaak niet stil bij de dagelijkse hindernissen waar mensen met een beperking tegenaan lopen. Zaken als ontoegankelijke informatie, obstakels op de stoep of te weinig openbare toiletten. Zaken die voor mensen zonder beperkingen net zo belangrijk zijn. 

Programma VCP ontwikkelde daarom de game 'Onbeperkt toegankelijk'. Spelers kunnen hiermee op een interactieve en laagdrempelige manier zelf ervaren welke keuzes mensen met beperkingen moeten maken als zij deze alledaagse problemen tegenkomen.

De game is te spelen op www.programmavcp.nl/game.

De speler kan kiezen uit drie personages (avatars) met verschillende handicaps. Avatar Denise is met haar rolstoel snel en minder wendbaar. Avatar Bert heeft een visuele beperking, is erg precies en beweegt langzaam. Avatar Viktor heeft een verstandelijke beperking, is altijd vrolijk en snel afgeleid. Met de gekozen personage voert de speler een opdracht uit. De opdracht leidt de speler over een virtuele straat. Eén van de opdrachten is een afspraak met vrienden in een café zien te bereiken. Voor Denise in de rolstoel wordt de tocht naar het café belemmerd door een niet verlaagde stoep.

De game kan individueel gespeeld worden, maar ook ingezet worden in het basisonderwijs. Als introductie voor een gesprek of als aanvulling bij lessen over leven met een handicap. Zo leren kinderen spelenderwijs dat er mensen zijn waarvoor het niet vanzelfsprekend is dat zij kunnen doen wat zij willen.

Bron: Leefwijzer.nl, 29 januari 2011

VCP lanceert eerste maatschappelijke game is a post from Spelmakers.web-log.nl.

Het onderzoek is uitgevoerd door de Nationale Onderwijstentoonstelling (NOT) die morgen begint van start gaat in de Jaarbeurs in Utrecht. De NOT vroeg 542 potentiële bezoekers, veelal leraren, naar hun mening over gaming in het onderwijs.

Tijdens de NOT besteden specialisten en exposanten veel aandacht aan dit gaming. Ineke Verheul, gameonderzoeker en eigenaar van Game on, geeft een lezing op de NOT over het gebruik van commerciële games in het onderwijs. “Dit soort games zijn relatief goedkoop, levensecht, interactief en hebben een ‘flow’.

Verheul: “Het gebruik van commerciële games leent zich goed voor een breed scala aan onderwijsdoeleinden, zoals samenwerken, argumenteren en burgerschap, maar ook voor vakken als natuurkunde, Engels en economie. Een belangrijke eigenschap van een commerciële game is de zogenaamde ‘flow’, de eigenschap van een game om verder te willen spelen. Tijdens de presentatie geef ik voorbeelden van hoe populaire games als ‘Bioshock’ of ‘The Sims’ te gebruiken zijn met een educatief doel. Bij de laatstgenoemde game, ‘The Sims’, kun je bijvoorbeeld een leerling vragen de gasrekening van het huis van het karakter te verlagen. Door een duidelijke opdracht, samen ervaren en samen bespreken kan een leraar het maximale uit de inzet van games halen.” Ineke Verheul spreekt op de NOT op donderdag 27 januari van 15.30 tot en met 16.15 uur.

Naast Ineke Verheul geeft Erno Mijland, publicist Serious Gaming, een presentatie op vrijdag 29 januari van 15.30 tot en met 16.15 uur met de titel ‘Serious about games’, hoe games het leren kunnen verrijken. Aan de hand van concrete voorbeelden worden de veelbelovende eigenschappen van educatieve games voor het onderwijs uiteengezet. Daarnaast is er een aantal exposanten dat bezig is met de ontwikkeling of implementatie van virtuele games met educatieve doeleinden.

Bron: E-Learning.nl, 24 januari 2011

Gaming wordt integraal onderdeel onderwijs is a post from Spelmakers.web-log.nl.

Serious games spelen nu ook bij de werving en selectie van advocaten een rol. De Rotterdamse makermaker Ranj lanceerde onlangs een game die advocatenkantoor Houthoff Buruma gebruikt bij het beoordelen van de persoonlijke kwaliteiten van aankomende advocaten. Het bureau won er twee weken geleden een European Innovative Games Award mee. De game is ook genomineerd voor een Accenture Innovation Award, waarvan de uitreiking volgende week is, en was eerder te zien tijdens de Wereldexpo in Sjanghai.

"Nederland loopt voorop met serious games" zegt creatief directeur Marcus Vlaar van Ranj. "Een van de redenen is dat de overheid al in een vroeg stadium onderzoek heeft gefinancieerd op dit terrein. De resultaten, bijvoorbeeld over virtuele werelden, het gedrag van spelkarakters of kunstmatige intelligentie, worden nu overgedragen naar de branche. Partijen als TNO hebben serious games ook relatief vroeg opgepakt."

Ranj maakte voor Houthoff Buruma, een van de grootste Nederlandse advocatenkantoren, een game om kandidaten te beoordelen, die tegelijk werkt als marketing voor het bureau. Onder de top van de advocatenkantoren is immers een grote strijd gaande over het binnenhalen van talent. Een game moet studenten meer aanspreken bij de keuze voor een werkgever. De bureaus beoordelen volgens Vlaar kandidaten vooral op persoonlijke vaardigheden. "De game test dan ook niet kennis, maar of kandidaten zogeheten people skills hebben. Zijn ze wereldwijs, kunnen ze makkelijk hoofdzaken van bijzaken scheiden, hebben ze een holistische visie? Een papieren casus of Powerpoint-presentatie spreekt studenten niet meer aan. Een game brengt de casus tot leven en bouwt extra spanning op.”

Studenten voor hun komst naar het Houthoff-kantoor al het verhaal van de game ingetrokken. Op de dag zelf moeten ze in kleine teams met elk twee pc’s aan de slag. In het spel wordt een Nederlands familiebedrijfje in de offshorebranche overgenomen door een Chinees staatsbedrijf. Het spelverloop past zich automatisch aan aan de beslissingen van de deelnemers. "De tijdsdruk van de game en de onderlinge strijd zorgt voor een stressvolle, complexe situatie waarin ze moeten zien te overleven. Daardoor gaan mensen zich natuurlijker gedragen. Raken ze gefrustreerd, blijven ze alleen werken of zijn ze teamspelers? Dat is allemaal belangrijk bij de beoordeling van kandidaten.”

Houthoff Buruma gebruikt het spel nu zo'n drie maanden. Om de twee weken komt er een groep van twintig studenten langs die het gebruiken. Het spel is niet alleen maar stressen. "Het moet ook een leuke ervaring zijn. Er zit humor in het verhaal. Maar de lol van het spelen is gekoppeld aan een serieus recruitmenttraject", aldus Vlaar.

Veel tijd bij de gameontwikkeling gaat zitten in research, want alles moet kloppen, zeker in de advocatuur. "Een goede serious gamemaker moet niet alleen bezig zijn met spelmechanismes, maar ook zijn algemene kennis goed bijhouden en zich verdiepen in onderwerpen. Voor elke game moet je veel onderzoek doen en samenwerken met opdrachtgevers,w ant het moet allemaal tot in detail kloppen."

Ranj is elf jaar actief en heeft 35 medewerkers. Daarmee is het een van de grotere spelers op serious gamesgebied in Nederland. Dit deel van de gamesector groeit snel nu steeds meer grote bedrijven games intern inzetten. Zo gebruikt CapGemini serious games bij trainen van leiderschap, is de banksector ermee bezig rond het thema compliance en zet een kantoor als Berenschot het in om medewerkers inkoopmanagement bij te brengen. Vlaar: "We verwachten veel groei op het gebied van managementtrainingen. Daar is erg veel belangstelling voor. Een ander gebied dat nu opkomt is therapie, zoals het ontwikkelen van fijne motoriek of het beheersen van pijn."

Bron: Emerce.nl, 28 oktober 2010

‘Nederland voorop met serious games’ is a post from Spelmakers.web-log.nl.

The assignment: fuseer twee bedrijven in één. Jij bent diegene die dit proces moet managen. Het is niet makkelijk; er zijn verschillende manieren…

Speel het spel

Bron: Intermediair.nl, 27 oktober 2010

The RSM MBA Challenge is a post from Spelmakers.web-log.nl.

Serious games zijn (computer)spelletjes met serieuze doeleinden. ‘Het is een combinatie van spelen, denken en doen’, zegt Wolters. ‘Door deze games krijgen mensen spelenderwijs informatie, en ook voor het bijbrengen van kennis en vaardigheden zijn ze zeer geschikt.’
In allerlei sectoren, zoals de somatische- en ouderenzorg, worden de mogelijkheden van serious gaming benut: ‘Daar worden deze games gebruikt voor educatie en training, preventie, zelfmanagement en zelfs therapie. Maar de ggz blijft achter. En dat is jammer, want juist in de ggz kunnen veel moeilijke en ingewikkelde onderwerpen spelenderwijs beter uitgelegd worden.’

‘Neem depressie’, zegt Wolters. ’Er zou bijvoorbeeld een spel moeten zijn dat laat zien wat depressieve mensen zien, denken en voelen. Je kan het de speler laten ervaren door middel van kleur en geluid. Of denk aan een spel voor cliënten waarmee ze leren hoe zij om kunnen gaan met een terugval. Je kunt verschillende scenario’s voorbij laten komen, tips geven en de mogelijkheden laten zien die de speler kan toepassen.’

Dat er binnen de ggz nog weinig gebruik wordt gemaakt van serious games, heeft volgens Wolters te maken met vooroordelen: ‘Veel mensen denken dat deze games alleen interessant zijn voor kinderen. Uit het Nationaal Gaming onderzoek van 2009 blijkt echter dat de helft van de vijftigplussers in Nederland regelmatig computerspellen speelt. Voor het lezen van tijdschriften nemen ze minder tijd!’

Nog een vooroordeel is dat computerspelletjes enkel ter vermaak dienen. ‘Dat is niet het geval. Eigenlijk zou iedereen eens een goede serious game moeten spelen’, vindt adviseur Wolters. ‘Als speler neem je een heel realistische rol aan. Je moet beslissingen nemen, strategieën bedenken, je krijgt feedback en je moet vervolgens weer actie ondernemen. Doordat dit spelenderwijs gebeurt, leer je onbewust heel erg veel.’

Wolters gaf ter gelegenheid van het 5-jarig jubileum van stichting E-hulp.nl een presentatie over serious games in de zorg. Hij liet Remission zien, een spel voor kinderen over kanker. ‘Veel kinderen met kanker verliezen hun sociale netwerk omdat vriendjes en vriendinnetjes bijvoorbeeld denken dat de ziekte besmettelijk is’, vertelt de adviseur. ‘Door Remission te spelen leren kinderen dat dat niet het geval is. Ook artsen in ziekenhuizen maken gebruik van het spel. Kinderen leren wat de ziekte inhoudt en waarom iemand die kanker heeft bepaalde dingen niet kan. Daardoor kunnen ze beter omgaan met hun ziekte, dat blijkt ook uit wetenschappelijk onderzoek.’

Ook de spelcomputer Wii van Nintendo is volgens Wolters zeer effectief. ‘In Amerika wordt de Wii steeds vaker ingezet in de ouderenzorg. Het voordeel van deze spelcomputer is dat hij makkelijk is te bedienen. Je hoeft niet allerlei knoppen te bedienen, alleen een controller in de hand te houden. Veel mensen gaan zo op in het spel, dat ze niet doorhebben dat ze constant bewegen. Bovendien kunnen deze games in groepsverband gedaan worden. En juist zo’n gezamenlijke activiteit zorgt ervoor dat veel oudere mensen zich minder alleen of depressief voelen.’

Dat het inzetten van serious games duur zijn, bestrijdt Wolters: ‘Natuurlijk kan je een spel erg duur maken. Maar je kunt ook bestaande games aanpassen. En je kunt ze online aanbieden waardoor ze voor de meeste mensen bereikbaar zijn. Stel dat het in de toekomst mogelijk wordt om een bepaalde game in te zetten als online therapie, daar kun je juist heel veel kosten mee besparen.’

Bron:  Psy.nl, 5 augustus 2010

Serious games: gouden kans voor ggz is a post from Spelmakers.web-log.nl.

De grotere gorilla's passen tijdens het spel met de jongeren hun kracht en dominantie aan, zegt Edwin van Leeuwen van de Vrije Universiteit Amsterdam. Een harde klap zorgt namelijk sneller voor vluchtgedrag dan een zacht tikje.

Tikkertje wordt door de gorilla's, net als door mensen, gebruikt om spelenderwijs sociale situaties te ontdekken en grenzen te verkennen. Hierdoor leren de apen spelenderwijs hoe gehandeld moet worden in 'echte' conflictsituaties.

Bron: Trouw.nl, 22 juli 2010

Ook gorilla’s spelen graag tikkertje is a post from Spelmakers.web-log.nl.